Israël: de economie van terreur | alexandrina

Israël: de economie van terreur | alexandrina.

https://i2.wp.com/www.alexandrina.nl/wp-content/uploads/2014/07/latuff_250714.jpg

De ingrediënten: racisme en terreur

Israël is ontstaan uit terreur en racisme. In 1947 gingen de zionisten elkaar te lijf, maar samen trokken ze op tegen de Britten en de Palestijnen. Ja, ook onderling was er strijd, maar die ging niet over het koloniseren van andermans land, daar was iedereen het wel over eens. Die ging over de methode: in één keer heel historisch Palestina zuiveren van de oorspronkelijke bewoners, of eerst een soliede basis opzetten om van daaruit het grondgebied uit te breiden. Het werd de tweede optie. De bedoeling was om de nieuwe staat in 1947 uit te roepen. Na het Eerste Zionistische Congres van 1897 had Theodor Herzl immers in zijn dagboek geschreven:

In Bazel heb ik de joodse staat gesticht. Als ik dat nu hardop zou zeggen, zou iedereen me uitlachen. Indien niet over vijf jaar, dan toch zeker over vijftig jaar, zal iedereen het weten.

De internationale steun was echter niet erg groot, aangezien men het optreden van zionistische bendes als de Irgun, Haganah en Lehi al langer kende, en de overeenkomst met het optreden van de nazi’s en fascisten in Europa was elk fatsoenlijk mens een doorn in het oog. Daarnaast werd kolonialisme niet langer als een eerzame onderneming gezien. De zionisten hadden dus nog wat tijd nodig om via eigen kanalen en druk op Amerikaanse vazallanden een meerderheid in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties af te dwingen voor het beruchte Verdeelplan. Zoals dat gaat in die gevallen werd er gedreigd met economische sancties of het terugtrekken van investeringen, waarmee een aantal zwakkere landen over de streep werden getrokken. Zo werd het begin 1948 dat de staat werd uitgeroepen.

Een nieuwe economie

Na de oorlog zat het Westen een beetje in z’n maag met Duitsland. Niemand zat te springen om het land snel te helpen weer een sterke economie op te bouwen. Aan de andere kant zou een opnieuw verzwakt en vernederd Duitsland misschien een makkelijke prooi worden voor het communisme. Israël maakte daar graag gebruik van door in het geheim te onderhandelen met de Duitsers. Dat was niets nieuws, ook in 1933 hadden de zionisten het Duitsland van Hitler een grote dienst bewezen door het land een uitweg te bieden uit de wereldwijde boycot die de Duitse economie bedreigde. Na de Tweede Wereldoorlog was dat niet anders.

Maar Israël had grote, dure plannen. Het wilde zo snel mogelijk een nucleaire macht worden en daar was heel veel geld voor nodig. In de jaren vijftig waren de banden met Frankrijk uitstekend, Frankrijk was de belangrijkste wapenleverancier en Israël kon met z’n netwerk van Sefardische joden in Franse koloniën de Franse inlichtingendienst bijstaan. Samen met de Fransen en de Britten bedachten de Israëliërs een plan om een oorlog uit te lokken die Egypte op de knieën moest krijgen. Dat was uiteraard goed voor Israël, maar evenzeer voor Frankrijk, dat aan de andere kant met Algerije zat en ook geen Egyptische inmenging in z’n koloniale projecten wenste. Dat was in 1956, een geopolitieke zwendel die eufemistisch de Suezcrisis wordt genoemd. Het werd een ramp voor Engeland en Frankrijk, maar wat hier van belang is, is dat Israël bereid was geweest de rol van boosdoener op zich te nemen, in ruil voor Franse steun bij het bouwen van een kernreactor.

Deze ontwikkelingen, in een land dat nog volop in opbouw was, noopten Israël na te denken over manieren om de economie verder te stimuleren. Zo ontstond in de jaren vijftig het idee om de staat uit breiden met de gebieden waarnaar ze de Palestijnen hadden verdreven. Dat werd de Juni-oorlog van 1967. Vanaf dat moment beschikte Israël over een enorm potentieel aan goedkope, Palestijnse arbeidskrachten, wat de economie een boost gaf en buitenlandse investeerders aantrok. Daarnaast kon Israël zo beginnen met het koloniseren van de Westelijke Jordaanoever, dus het mes sneed aan twee kanten.

Deze situatie duurde grofweg tot begin jaren negentig. Al veel eerder was Israël begonnen met het lokken van Russen naar het beloofde land. Meestal, maar lang niet altijd, joods. Maar ze waren wel blank, iets wat veel te vaak over het hoofd wordt gezien: de zionisten willen behalve een joodse meerderheid ook een blanke meerderheid hebben. Het zionistisch racisme richt zich dus niet alleen tegen niet-joden, maar uit pragmatische (= demografische) overwegingen werden er veel joden uit Arabische landen binnengehaald, want alles was beter dan een Palestijn. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie kwamen de Russen massaal toegesneld, aangelokt door subsidies en allerhande steun bij het vinden van woonruimte en werk.

De internetzeepbel

Een van voordelen van de samenwerking met Duitsland was de Duitse expertise op het gebied van telecommunicatie. Dat werd in Israël gretig overgenomen en kwam eind 20e eeuw goed van pas toen de economie voor een belangrijk deel draaide op de internetzeepbel. Toen die in 2000 uiteenspatte was dat een zware klap voor de joodse staat. Gelukkig kwamen een jaar later de aanslagen op de Twin Towers in New York, waardoor alles weer goed kwam. Premier Netanyahu verklaarde later openlijk dat Israël flink had kunnen profiteren van de aanslagen, of liever gezegd van de War on Terror die er op volgde. Palestijnen werden op één hoop gegooid met alle terroristen in de wereld en er werd niet meer gesproken over hun legitieme verzet tegen een wrede overheerser (om die reden roept elke verdediger van Israël nu nog steeds om de twee woorden Hamas).

De wapenindustrie

Maar na het einde van de internetzeepbel moest Israël wederom op zoek naar nieuwe inkomsten. Die werden gevonden in een formidabele uitbreiding van de wapenindustrie, met name beveiligingssystemen en crowd control. De Westelijke Jordaanoever was een ideale plek om te experimenteren met het in toom houden van een grote meerderheid aan ontevreden, onderdrukte mensen door een kleine minderheid die zich superieur waant. Alleen kon men daar geen zware wapens testen, aangezien dat de kolonisten in gevaar zou brengen en het land zou verwoesten dat ze voor zichzelf hadden gereserveerd.

Maar we hebben de Gazastrook toch nog? Daar zaten ook wel wat kolonisten, maar die hadden al veel van het beschikbare water verbruikt en bovendien was er een peperdure militaire aanwezigheid nodig om alles in goede banen te leiden. De cynische strateeg Ariel Sharon zag hier een geweldige mogelijkheid. Er werden duizenden figuranten ingehuurd en de pers was overvloedig aanwezig toen hij in 2005 begon aan de “unilaterale terugtrekking”. Het werd een spektakel dat zo uit een film van Spielberg leek te komen. De woede en de verwijzingen naar eerder leed waren niet van de lucht. Daardoor durfde niemand te protesteren toen duidelijk was dat het niet ging om een terugtrekking, doch om een verplaatsing. Aan de andere kant, op de Westelijke Jordaanoever, werd een veel groter en belangrijker gebied ingenomen dan dat wat er net verlaten was.

De strook werd vervolgens aan alle kanten afgegrendeld (de enige uitweg vormden tunnels, net als in het getto van Warschau) en kon gebruikt worden voor het testen van een enorm arsenaal aan wapens die op de beurzen het onbetaalbare predicaat “in de praktijk getest” meekregen. Dat in de praktijk in de praktijk op Palestijnen betekende hoefde natuurlijk niemand te weten. En wilde ook niemand weten kennelijk, want business was booming again.

De operaties Summer Rains (2006), Cast Lead (2008-2009), Pillar of Defense (2012) en momenteel Protective Edge (2014) zijn alleen de grote test/slachtpartijen in de Gazastrook sinds de terugtrekking. En dat alles terwijl de nu bijna twee miljoen inwoners gevangen bleven zitten op een van de dichtst bevolkte stukjes land op aarde. Tussendoor bleef Israël voortdurend bombarderen, invallen doen, moorden plegen en wapentuig testen, onder andere de drones, het “anti-raketschild” Iron Dome of de sonic booms die leiden tot miskramen, algemene paniek en getraumatiseerde kinderen. Een martelwerktuig dus en geen wapen. Zodra de kust veilig was (voor de zionisten) begon het al, zoals de Guardian in 2005 meldde:

Het verwijderen van de joodse kolonisten uit de Gazastrook gaf de luchtmacht de mogelijkheid om met straaljagers tientallen sonic booms te creëren door vlak boven de grond door de geluidsbarrière te gaan, waarmee – vaak ‘s nachts – schokgolven door het land werden gejaagd. Palestijnen vergelijken het met een aardbeving of een enorme bom. Het effect wordt beschreven alsof je door een muur van lucht wordt geraakt, pijnlijk in de oren, soms leidend tot neusbloedingen en het “doet je van binnen trillen”.

De volgende economie

Het is slechts een kleine stap van het martelen van honderdduizenden mensen op deze manier naar het levend verbranden van een kind. En daar zijn we nu beland. Wat joodse fanatici in het klein mogen doen, mag het leger in het groot.

Aan het begin van deze nieuwe orgie van destructie en moord had een Israëlische woordvoerder het al over “een nieuwe realiteit“. Niemand wilde dat kennelijk letterlijk nemen. Maar dat had men beter wel kunnen doen. Of wat er nu gedaan wordt uit naam van de zionistische god weerzinwekkender is dan het optreden van de milities die de kiem legden voor deze gruwelen, bijna zeventig jaar geleden, is maar de vraag. Er wordt nu meer geregistreerd, visuele informatie is voor de meeste mensen overtuigender dan schriftelijke getuigenissen van slachtoffers uit het verleden.

Ook deze economische periode heeft naar mijn mening haar langste tijd gehad. De Palestijnen zijn tot op het bot uitgemolken voor financieel gewin en kunnen niet veel meer bijdragen aan de Israëlische economie. Maar de zionistische entiteit heeft al een nieuw programma klaarstaan: van energieconsument wordt Israël energieleverancier. Dat is de volgende stap. De zee van Gaza, van Israël en Libanon, de Golanhoogte en de Westelijke Jordaanoever bevatten een rijkdom aan gas en olie waarmee Israël een volgende fase in gaat.

Van trotse bewoners tot lastige vluchtelingen tot handige slaven tot proefdieren in een experiment, zijn de Palestijnen in de zieke zionistische geest nu niets anders meer dan overbodige ballast, slecht voor het imago van de joodse staat. Het gras wordt opnieuw gemaaid, maar niets wijst erop dat Israël de intentie heeft het ooit weer te laten groeien. De wereld heeft de maaiers van de dood uit angst of ongeloof te lang hun nefaste gang laten gaan.

Engelbert Luitsz

PS De titel is aangepast om de inhoud beter weer te geven. De oorspronkelijke titel was: Israël: een korte terugblik op terreur.

A Palestinian Tribute to Bobby Sands

A Palestinian Tribute to Bobby Sands.

https://palestinianprisonersnetherlands.files.wordpress.com/2014/07/75bd1-bs.jpg

A Palestinian Tribute to Bobby Sands

Bobby Sands died on 5 May 1981 after spending 66 days on hunger strike. In response to his death, Palestinian political prisoners smuggled out a letter paying tribute to Sands and to the struggle for which he gave his life. The letter arrived in Belfast a month later.
To the families of the martyrs oppressed by the British ruling class. To the families of Bobby Sands and his martyred comrades.
We, revolutionaries of the Palestinian people who are under the terrorist rule of Zionism, write you this letter from the desert prison of Nafha. We extend our salutes and solidarity with you in the confrontation against the oppressive terrorist rule enforced upon the Irish people by the British ruling elite.
We salute the heroic struggle of Bobby Sands and his comrades, for they have sacrificed the most valuable possession of any human being. They gave their lives for freedom.
From here in Nafha prison where savage snakes and desert sands penetrate our cells, from here under the yoke of Zionist occupation, we stand alongside you. From behind our cell bars, we support you, your people and your revolutionaries who have chosen to confront death.
Since the Zionist occupation, our people have been living under the worst conditions. Our militants who have chosen the road of liberty and chosen to defend our land, people and dignity, have been suffering for many years. In the prisons we are confronting Zionist oppression and their systematic application of torture. Sunlight does not enter our cell; basic necessities are not provided. Yet we confront the Zionist hangmen, the enemies of life.
Many of our militant comrades have been martyred under torture by the fascists allowing them to bleed to death. Others have been martyred because Israeli prison administrators do not provide needed medical care.
The noble and just hunger strike is not in vain. In our struggle against the occupation of our homeland, for freedom from the new Nazis, it stands as a clear symbol of the historical challenge against the terrorists. Our people in Palestine and in the Zionist prisons are struggling as your people are struggling against the British monopolies, and we will both continue until victory.
On behalf of the prisoners of Nafha, we support your struggle and cause of freedom against English domination, against Zionism and against fascism in the world.

Steun voor Netanyahu? | alexandrina

Steun voor Netanyahu? | alexandrina.

https://i2.wp.com/www.alexandrina.nl/wp-content/uploads/2014/07/gaza_londen_190714.jpg

Al meer dan 525 officiële Palestijnse doden op het moment dat ik dit schrijf. Voor het overgrote deel burgers en een onacceptabel aantal kinderen. En dan nog de duizenden, vaak zeer ernstige gewonden. En dan nog de onvoorstelbare verwoesting. Hoe reageert de wereld hierop? Enkele geluiden die me opvielen, verre van volledig, maar dat zegt veel: het is het topje van de ijsberg (zowel de positieve als de negatieve geluiden).

Israël

Gisteren verklaarde premier Netanyahu van Israël nog dat er “zeer sterke” internationale steun bestaat voor zijn meedogenloze aanval op het Palestijnse volk. De leugens over het “staakt-het-vuren”, de “zelfverdediging” en de “ingehouden” reactie zijn genoegzaam bekend. Wat vooral interessant is, is de bekende dubbele agenda: voor de internationale pers is het argument het vernietigen van de infrastructuur van Hamas, met name de tunnels; in Israël zelf is daar bij het leger niets van te merken, men bombardeert aan de lopend band woonhuizen die niets met tunnels te maken hebben, net zo weinig als het bloedbad gisteren in Al Shija’iya, dat met tanks werd uitgevoerd tegen weerloze burgers.

Naftali Bennett, minister van Economische Zaken, verklaarde in een interview dat Israël nooit met opzet burgers onder vuur neemt. Volgens hem is het Hamas dat massaal zelf-genocide pleegt door hun lanceerinstallaties tussen de kinderen te plaatsen. Ook de vier kinderen die vanuit zee werden beschoten terwijl ze aan het voetballen waren op het strand horen daarbij volgens Bennett, een minister! Zelf-genocide, een term bedacht door een dronken ambtenaar bij het ministerie van Propaganda.

Moshe Feiglin, lid van – hoe kan het ook anders – de Likoedpartij van Netanyahu, wil dat Israël nog meer geweld gaat gebruiken, de overgebleven Palestijnen verdrijft en de hele Gazastrook met joden bevolkt. Soortgelijke geluiden komen ook uit religieuze hoek, bijvoorbeeld uit de mond van de rabbijn Ben Packer.

Oproepen zoals die van Feiglin en Packer voor geweld op genocidale schaal tegen Palestijnen worden steeds vaker gehoord uit de mond van Israëlische leiders“, zegt Ali Abunimah van The Electronic Intifada.

Internationaal

De afgelopen tijd is er door miljoenen mensen gedemonstreerd tegen het geweld. In tientallen landen, verspreid over de hele wereld, gingen mensen de straat op om hun steun te betuigen aan het lijdende volk van Palestina. Frankrijk is het enige land waar men deze demonstraties bij wet wil verbieden. Dreigen met gevangenisstraffen en zeer hoge boetes moet ervoor zorgen dat de zionistische propaganda in dit land intact blijft. Gelukkig hebben de Fransen zich tot nu toe niets aangetrokken van deze poging tot het muilkorven van legitiem protest.

Verenigde Staten

Als we iets hoopgevends moeten verzinnen, dan zijn het misschien wel de “versprekingen” (en hier) van de minister van Buitenlandse Zaken John Kerry. Onlangs nog had hij de term “Apartheid” laten vallen en nu weer een sarcastische opmerking over de “precisiebombardementen” (“a hell of a pinpoint operation”) van Israël.

Misschien is dat toch een symptoom van wat er broeit. Recente, kritische boeken als die van Amerikaanse journalisten als Max Blumenthal of John Judis kregen veel aandacht. Een week geleden nam de beroemde satiricus Jon Stewart het op voor de Palestijnen in zijn Daily Show. Madonna, Eddie Vedder, Dwight Howard, Whoopi Goldberg, Wacka Flocka Flame, Anthony Bourdain en de satirische krant The Onion doen ook mee. En de social media spelen hierin een belangrijke rol, aangezien bekende musici en artiesten heel veel volgers hebben op Facebook en Twitter. “Tel al die invloed bij elkaar op en dan spreken we over een onvoorstelbare schade die de social engineers van angst en oorlog wordt toegebracht”, schreef Said Hamideh in een artikel over het veranderende gevoel in Amerika.

De bekende Amerikaanse schrijver Lawrence Weschler noemde de Gazastrook onlangs openlijk een concentratiekamp. Op het moment van schrijven was de verhouding Palestijnse doden:Israëlische doden 280:2, en in die verhouding ziet hij ook de schuld die beide partijen dragen. Een man met het aanzien van Weschler zal het iets makkelijker maken voor anderen om ook eens hun mond open te doen. Hij richt zich met name tot die Amerikaanse joden voor wie de visie op het “conflict” nog steeds bepaald lijkt te zijn door de film Exodus uit 1960.

Noorwegen

Voormalig premier van Noorwegen, Kåre Willoch, noemt het optreden van Israël “zinloos en grotesk“. De conservatief Willoch leidde ooit een kabinet dat Israël goedgezind was, maar hij werd later steeds kritischer, met name over het nederzettingenbeleid en de behandeling van de Palestijnen.

De Noorse minister van Buitenlandse Zaken Børge Brende pendelt nog wel eens heen en weer tussen Oslo en Tel Aviv en ziet de nederzettingen als het belangrijkste obstakel om tot vrede te komen. Maar ook hij bereikt niets en er gaan steeds meer stemmen op om de Israëlische ambassadeur naar huis te sturen. Het wordt hoog tijd om eens een daad te stellen.

De aanwezigheid van twee Noorse artsen in de Gazastrook, Mads Gilbert en Erik Fosse, zal ook meespelen in de Noorse kijk op het huidige geweld. Hun verhalen kunnen niemand onberoerd laten.

Ierland

Gerry Adams, de partijleider van de Ierse links-nationalistische partij Sinn Féin roept ook op tot het uitzetten van de Israëlische ambassadeur. Daarnaast moeten de privileges die Israël krijgt van de EU – het Associatieverdrag – met directe ingang worden opgeschort.

Zuid-Afrika

Het ANC wil eveneens de Israëlische ambassadeur uitzetten, maar daarnaast maakte ANC-lid Jesse Duarte een vergelijking met nazi-Duitsland die hij ook later na druk vanuit de joodse gemeenschap aldaar niet wilde terugnemen. Het koloniale project en de voortgaande wrede bezetting door de zionisten kunnen bij deze partij met non-raciale uitgangspunten begrijpelijkerwijs niet op veel sympathie rekenen. Zij weten maar al te goed hoe legitiem verzet als “terroristisch” wordt weggezet, waarmee de bezetter zichzelf carte blanche geeft om excessief geweld te gebruiken.

Venezuela

President Nicolas Maduro beschuldigt Israël van het plegen van genocide. Daarnaast heeft hij een heldere kijk op de absurde neiging van de media om het geweld als een gewapend conflict tussen twee gelijkwaardige partijen af te schilderen.

Venezuela wijst de cynische campagnes af die proberen beide partijen gelijkwaardig te veroordelen, terwijl het duidelijk is dat er geen moreel vergelijk is tussen de Palestijnen die bezet en afgeslacht worden en de bezettende staat Israël, die ook nog eens militair superieur is en handelt in de marges van het internationaal recht.

Bolivia

President Evo Morales heeft de Israëlische invasie van de Gazastrook scherp veroordeeld en vind dat het tijd wordt om actie te ondernemen, “om een einde te maken aan de genocide die Israël pleegt op Palestina”.

Turkije

President Erdogan heeft de afgelopen week al herhaaldelijk uitgehaald naar Israël. In een toespraak noemde hij het optreden van de zionisten zelfs erger dan Hitler. Na de moord op tien Turken door Israël in 2010 is de relatie tussen de twee landen op politiek niveau bekoeld. Zakelijke en militaire samenwerking lijkt daar echter niet erg onder geleden te hebben, iets wat we bij veel andere landen ook zien. Hij benadrukte wel dat het niet gaat om joden in het algemeen of Turkse joden, die volwaardige staatsburgers zijn.

Iran

Kritiek op de joodse staat vanuit Iran zal niemand verbazen, maar als het een Iraanse jood is ligt dat toch weer wat gevoeliger. Het joodse parlementslid Siamak Moreh Sedgh uit zeer scherpe kritiek op de zionisten en vergelijkt hun misdaden met die van de nazi’s. Sedgh is directeur van het Joodse Comité in Teheran. Hij verklaarde tevens dat joden veilig zijn in Iran en dat er daar geen sprake is van antisemitisme.

Engeland

In het Engelse parlement was er een duidelijke stellingname over het Israëlische geweld onder leden van de Labourpartij. De video is van een week geleden en zoals we weten is het sindsdien alleen nog maar veel erger geworden. In Nederland laten zelfs de mensen die ervoor betaald worden om hun mond hierover open te doen, zoals Harry van Bommel, de Palestijnen in de steek. Misschien toch maar emigreren naar het perfide Albion.

Het getto van Warschau

Chavka Fulman-Raban is 90 jaar oud en een van de laatste nog levende mensen die het getto van Warschau hebben meegemaakt. Ze hield dit jaar op Jom Hasjoa, de jaarlijkse gedenkdag van de holocaust, een speech waarin ze universele waarden benadrukt: de strijd tegen geweld, racisme en haat. Maar ze is ook specifiek over Israël: “Kom in opstand tegen de bezetting” en “Het is ons verboden over een ander volk te heersen“. De blogger Richard Silverstein – duidelijk ontroerd – vertaalde haar voordracht in het Engels.

Geen universele steun

John Kerry vertrekt opnieuw naar het Midden-Oosten. Na een vruchteloos jaar en een aantal beledigingen en versprekingen gaat hij nog een poging wagen. Niet een “vredesproces”, maar een einde aan het bloedbad is het doel. Waarna Israël gewoon doorgaat met wat het al 70 jaar doet.

Zoals uit bovenstaande voorbeelden blijkt is de internationale steun niet “zeer sterk” zoals Netanyahu beweert. Het zijn machtige mensen als Obama en organisaties als de VN en de EU die het onrecht in stand houden. In schril contrast met wat een groot deel van de mensheid vindt, gesteund door enkele regeringsleiders die hun ambt serieus nemen.

Google+

Google+.

Iran’s Foreign Minister Mohammad Javad Zarif

Iran’s Foreign Minister Mohammad Javad Zarif says the Israeli regime is using the US weapons to attack innocent Palestinian people in the Gaza Strip.

“We know that all the weapons that are used by Israel in order to attack civilians in Gaza have been provided by the United States,” Zarif said in an interview with NBC’S Meet that Press.

However, the United Nations has not taken any action to condemn the US move and to use the Security Council in order to put an end to it, he added.

He called for an “immediate end” to the Israeli regime’s airstrikes on the Gaza Strip.

“The United States and the rest of the members of the Security Council have a moral and legal responsibility to put an end to this,” Zarif pointed out.

“We call for an immediate end to all of these activities,” he added.

Asked if he condemns Hamas for launching rockets into Israel, Zarif said, “We do not condemn people who are defending themselves.”

“We believe that actions that are putting civilians in jeopardy in Gaza, that have placed restrictions on civilians to get access to medicine and to food…need to be vehemently condemned by the international community ,” he added.

The death toll from the five days of Israeli strikes on the Gaza Strip has risen to at least 125.

More than 800 people were injured in the latest round of Israeli attacks on Gaza since July 8. Most of the victims have been women and children.

Fatah: We want to fight Israel together with Hamas – PMW Bulletins

Fatah: We want to fight Israel together with Hamas – PMW Bulletins.

Fatah: We want to fight Israel together with Hamas

 

by Itamar Marcus and Nan Jacques Zilberdik

 

Mahmoud Abbas’ Fatah movement asserted yesterday in a Facebook post that it sees the reconciliation with Hamas “as an opportunity to establish a united front to fight Israel.”

 

The post was in response to a post by the spokesman of Israel’s Prime Minister’s Office, Ofir Gendelman, which openly asked Mahmoud Abbas in Arabic if he saw reconciliation as a means to unite with Hamas to fight Israel. Gendelman’s post included a cartoon of Hamas and Fatah fighters smiling, shaking hands and aiming rifles at an Israeli soldier. To his question about uniting to fight Israel – Fatah posted its answer: “Yes, this is what