Israël: de economie van terreur | alexandrina

Israël: de economie van terreur | alexandrina.

https://i2.wp.com/www.alexandrina.nl/wp-content/uploads/2014/07/latuff_250714.jpg

De ingrediënten: racisme en terreur

Israël is ontstaan uit terreur en racisme. In 1947 gingen de zionisten elkaar te lijf, maar samen trokken ze op tegen de Britten en de Palestijnen. Ja, ook onderling was er strijd, maar die ging niet over het koloniseren van andermans land, daar was iedereen het wel over eens. Die ging over de methode: in één keer heel historisch Palestina zuiveren van de oorspronkelijke bewoners, of eerst een soliede basis opzetten om van daaruit het grondgebied uit te breiden. Het werd de tweede optie. De bedoeling was om de nieuwe staat in 1947 uit te roepen. Na het Eerste Zionistische Congres van 1897 had Theodor Herzl immers in zijn dagboek geschreven:

In Bazel heb ik de joodse staat gesticht. Als ik dat nu hardop zou zeggen, zou iedereen me uitlachen. Indien niet over vijf jaar, dan toch zeker over vijftig jaar, zal iedereen het weten.

De internationale steun was echter niet erg groot, aangezien men het optreden van zionistische bendes als de Irgun, Haganah en Lehi al langer kende, en de overeenkomst met het optreden van de nazi’s en fascisten in Europa was elk fatsoenlijk mens een doorn in het oog. Daarnaast werd kolonialisme niet langer als een eerzame onderneming gezien. De zionisten hadden dus nog wat tijd nodig om via eigen kanalen en druk op Amerikaanse vazallanden een meerderheid in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties af te dwingen voor het beruchte Verdeelplan. Zoals dat gaat in die gevallen werd er gedreigd met economische sancties of het terugtrekken van investeringen, waarmee een aantal zwakkere landen over de streep werden getrokken. Zo werd het begin 1948 dat de staat werd uitgeroepen.

Een nieuwe economie

Na de oorlog zat het Westen een beetje in z’n maag met Duitsland. Niemand zat te springen om het land snel te helpen weer een sterke economie op te bouwen. Aan de andere kant zou een opnieuw verzwakt en vernederd Duitsland misschien een makkelijke prooi worden voor het communisme. Israël maakte daar graag gebruik van door in het geheim te onderhandelen met de Duitsers. Dat was niets nieuws, ook in 1933 hadden de zionisten het Duitsland van Hitler een grote dienst bewezen door het land een uitweg te bieden uit de wereldwijde boycot die de Duitse economie bedreigde. Na de Tweede Wereldoorlog was dat niet anders.

Maar Israël had grote, dure plannen. Het wilde zo snel mogelijk een nucleaire macht worden en daar was heel veel geld voor nodig. In de jaren vijftig waren de banden met Frankrijk uitstekend, Frankrijk was de belangrijkste wapenleverancier en Israël kon met z’n netwerk van Sefardische joden in Franse koloniën de Franse inlichtingendienst bijstaan. Samen met de Fransen en de Britten bedachten de Israëliërs een plan om een oorlog uit te lokken die Egypte op de knieën moest krijgen. Dat was uiteraard goed voor Israël, maar evenzeer voor Frankrijk, dat aan de andere kant met Algerije zat en ook geen Egyptische inmenging in z’n koloniale projecten wenste. Dat was in 1956, een geopolitieke zwendel die eufemistisch de Suezcrisis wordt genoemd. Het werd een ramp voor Engeland en Frankrijk, maar wat hier van belang is, is dat Israël bereid was geweest de rol van boosdoener op zich te nemen, in ruil voor Franse steun bij het bouwen van een kernreactor.

Deze ontwikkelingen, in een land dat nog volop in opbouw was, noopten Israël na te denken over manieren om de economie verder te stimuleren. Zo ontstond in de jaren vijftig het idee om de staat uit breiden met de gebieden waarnaar ze de Palestijnen hadden verdreven. Dat werd de Juni-oorlog van 1967. Vanaf dat moment beschikte Israël over een enorm potentieel aan goedkope, Palestijnse arbeidskrachten, wat de economie een boost gaf en buitenlandse investeerders aantrok. Daarnaast kon Israël zo beginnen met het koloniseren van de Westelijke Jordaanoever, dus het mes sneed aan twee kanten.

Deze situatie duurde grofweg tot begin jaren negentig. Al veel eerder was Israël begonnen met het lokken van Russen naar het beloofde land. Meestal, maar lang niet altijd, joods. Maar ze waren wel blank, iets wat veel te vaak over het hoofd wordt gezien: de zionisten willen behalve een joodse meerderheid ook een blanke meerderheid hebben. Het zionistisch racisme richt zich dus niet alleen tegen niet-joden, maar uit pragmatische (= demografische) overwegingen werden er veel joden uit Arabische landen binnengehaald, want alles was beter dan een Palestijn. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie kwamen de Russen massaal toegesneld, aangelokt door subsidies en allerhande steun bij het vinden van woonruimte en werk.

De internetzeepbel

Een van voordelen van de samenwerking met Duitsland was de Duitse expertise op het gebied van telecommunicatie. Dat werd in Israël gretig overgenomen en kwam eind 20e eeuw goed van pas toen de economie voor een belangrijk deel draaide op de internetzeepbel. Toen die in 2000 uiteenspatte was dat een zware klap voor de joodse staat. Gelukkig kwamen een jaar later de aanslagen op de Twin Towers in New York, waardoor alles weer goed kwam. Premier Netanyahu verklaarde later openlijk dat Israël flink had kunnen profiteren van de aanslagen, of liever gezegd van de War on Terror die er op volgde. Palestijnen werden op één hoop gegooid met alle terroristen in de wereld en er werd niet meer gesproken over hun legitieme verzet tegen een wrede overheerser (om die reden roept elke verdediger van Israël nu nog steeds om de twee woorden Hamas).

De wapenindustrie

Maar na het einde van de internetzeepbel moest Israël wederom op zoek naar nieuwe inkomsten. Die werden gevonden in een formidabele uitbreiding van de wapenindustrie, met name beveiligingssystemen en crowd control. De Westelijke Jordaanoever was een ideale plek om te experimenteren met het in toom houden van een grote meerderheid aan ontevreden, onderdrukte mensen door een kleine minderheid die zich superieur waant. Alleen kon men daar geen zware wapens testen, aangezien dat de kolonisten in gevaar zou brengen en het land zou verwoesten dat ze voor zichzelf hadden gereserveerd.

Maar we hebben de Gazastrook toch nog? Daar zaten ook wel wat kolonisten, maar die hadden al veel van het beschikbare water verbruikt en bovendien was er een peperdure militaire aanwezigheid nodig om alles in goede banen te leiden. De cynische strateeg Ariel Sharon zag hier een geweldige mogelijkheid. Er werden duizenden figuranten ingehuurd en de pers was overvloedig aanwezig toen hij in 2005 begon aan de “unilaterale terugtrekking”. Het werd een spektakel dat zo uit een film van Spielberg leek te komen. De woede en de verwijzingen naar eerder leed waren niet van de lucht. Daardoor durfde niemand te protesteren toen duidelijk was dat het niet ging om een terugtrekking, doch om een verplaatsing. Aan de andere kant, op de Westelijke Jordaanoever, werd een veel groter en belangrijker gebied ingenomen dan dat wat er net verlaten was.

De strook werd vervolgens aan alle kanten afgegrendeld (de enige uitweg vormden tunnels, net als in het getto van Warschau) en kon gebruikt worden voor het testen van een enorm arsenaal aan wapens die op de beurzen het onbetaalbare predicaat “in de praktijk getest” meekregen. Dat in de praktijk in de praktijk op Palestijnen betekende hoefde natuurlijk niemand te weten. En wilde ook niemand weten kennelijk, want business was booming again.

De operaties Summer Rains (2006), Cast Lead (2008-2009), Pillar of Defense (2012) en momenteel Protective Edge (2014) zijn alleen de grote test/slachtpartijen in de Gazastrook sinds de terugtrekking. En dat alles terwijl de nu bijna twee miljoen inwoners gevangen bleven zitten op een van de dichtst bevolkte stukjes land op aarde. Tussendoor bleef Israël voortdurend bombarderen, invallen doen, moorden plegen en wapentuig testen, onder andere de drones, het “anti-raketschild” Iron Dome of de sonic booms die leiden tot miskramen, algemene paniek en getraumatiseerde kinderen. Een martelwerktuig dus en geen wapen. Zodra de kust veilig was (voor de zionisten) begon het al, zoals de Guardian in 2005 meldde:

Het verwijderen van de joodse kolonisten uit de Gazastrook gaf de luchtmacht de mogelijkheid om met straaljagers tientallen sonic booms te creëren door vlak boven de grond door de geluidsbarrière te gaan, waarmee – vaak ‘s nachts – schokgolven door het land werden gejaagd. Palestijnen vergelijken het met een aardbeving of een enorme bom. Het effect wordt beschreven alsof je door een muur van lucht wordt geraakt, pijnlijk in de oren, soms leidend tot neusbloedingen en het “doet je van binnen trillen”.

De volgende economie

Het is slechts een kleine stap van het martelen van honderdduizenden mensen op deze manier naar het levend verbranden van een kind. En daar zijn we nu beland. Wat joodse fanatici in het klein mogen doen, mag het leger in het groot.

Aan het begin van deze nieuwe orgie van destructie en moord had een Israëlische woordvoerder het al over “een nieuwe realiteit“. Niemand wilde dat kennelijk letterlijk nemen. Maar dat had men beter wel kunnen doen. Of wat er nu gedaan wordt uit naam van de zionistische god weerzinwekkender is dan het optreden van de milities die de kiem legden voor deze gruwelen, bijna zeventig jaar geleden, is maar de vraag. Er wordt nu meer geregistreerd, visuele informatie is voor de meeste mensen overtuigender dan schriftelijke getuigenissen van slachtoffers uit het verleden.

Ook deze economische periode heeft naar mijn mening haar langste tijd gehad. De Palestijnen zijn tot op het bot uitgemolken voor financieel gewin en kunnen niet veel meer bijdragen aan de Israëlische economie. Maar de zionistische entiteit heeft al een nieuw programma klaarstaan: van energieconsument wordt Israël energieleverancier. Dat is de volgende stap. De zee van Gaza, van Israël en Libanon, de Golanhoogte en de Westelijke Jordaanoever bevatten een rijkdom aan gas en olie waarmee Israël een volgende fase in gaat.

Van trotse bewoners tot lastige vluchtelingen tot handige slaven tot proefdieren in een experiment, zijn de Palestijnen in de zieke zionistische geest nu niets anders meer dan overbodige ballast, slecht voor het imago van de joodse staat. Het gras wordt opnieuw gemaaid, maar niets wijst erop dat Israël de intentie heeft het ooit weer te laten groeien. De wereld heeft de maaiers van de dood uit angst of ongeloof te lang hun nefaste gang laten gaan.

Engelbert Luitsz

PS De titel is aangepast om de inhoud beter weer te geven. De oorspronkelijke titel was: Israël: een korte terugblik op terreur.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s